Yol’a
baş koyuş:
Önce lâl
vardı...
Susuş pus olmuş puslu bir havada geveze bir sükûttu...
Önce o vardı,
mevsimler yalanı, yalanlar kışları
Kışlar
yazları ırgalıyordu…
1.
Lâl,
kelimelerini diline dizmişti.
Diz
çökmüştü heceler cümle sofrasında
İmgeler,
sükûtun lâl oluşunu seyre durmuşlardı
Sukut
artık vardı…
/Ve lâldi/
Varlığı
kanıtlanmış bir suskunluktu lâl,
Gözlerinin
içindekini içecekmiş gibi duran,
Bir
mevsimde yaratılmıştı…
2.
Mevsimlerin
ilmeğine geçince lâl,
Şahlandı…
Geceye
olur olmaz öyküler anlattı…
Susmuyordu
lâl,
Bu
sükût öyle gevezeydi ki…
Kelimeler
utanıyordu…
Lâl
artık bağrını açmıştı…
Söyledikleri
tadından yenmiyordu.
Bir
bilmeceydi dilinin bağlı olduğu damar,
Damarları
kalbini sükûta hasret bırakıyordu
Bu lâl
hiç susmuyordu…
Lâl
geceleri düş toplantılarına konuktu…
Ha bire
anlatıyordu.
Dervişlerin
zamanından bir esmerlik vuruyordu yüzüne…
Lâl
kıskanmaya başlıyordu…
Bitiş
ellerinde ki hınçta saklıydı…
3.
Lâl
ceza aldı
Artık
kekeme bir lâldı…
Sükûtun
kekelemesi, akordu bozuk bir sazdı.
Çift
kişilikli sevdaları izleye durdu…
Kekemeliği
gitsin diye kendini şarkıya verdi…
Lâl
hiçbir tene dokunamaz oldu…
4.
Lâl kelime
radarında duraklayınca,
Dili
çözülüverdi…
Sustu!
Sükûtunu
perdeleyerek, emirlere karşı gelerek,
Sustu!
Lâl hayır etme böyle… Dediler,
Lâl sustu…
Sükût terk-i diyar yaptı…
Kayboluş:
Öyküzen
bir lâl vardı…
Uykunun son secdesini
yaşıyordu.
Vedaları süslüyordu…
Ve artık sükûtunun
yakasını bırakmadan /susuyordu…
Susuşunu süslüyordu…
Yitiyordu…
Asude Zeynep Toprak/
Mart- 08
