Dünya Güzellemesi...
Her zaman içli şarkılar çalmaz anlara. Bazen anlar şarkılara ihtiyaç duymayacak kadar içlidir. Biz, yani şarkılılar, nefes alıp vermenin bir mükâfat mı yoksa hüzün mü olduğunu sorgular dururuz… Sadece bununla kalmaz, ‘hüzün ki en çok yakışan bize’ diye de tuttururuz. Bu anlatıklarım size uzak mı geldi, oh ne güzel, pek şanslısınız… Ben hala nefesle hüznü aynı kefeye koyuyorum, vuslatın süresiz uzatmaları oynanıyor saç diplerimde!
Teşekkür ederim, bugün doyduk sayende, gözlerim yandı ağlamaktan, bir yağmura set çekmediğin kalmıştı, onu da yaptın ya. Eksik olma güneş! Hep ısıt sen, içim üşür, dert etme… Daima üşüyecek birileri vardır, saç diplerinden başlayan bir ölüm hükmü bendeki. Yaşarken dünyayı en çok geride kalacak olana hıncım. Benden kalamayana. Bende kalamayana diyip laf salatası yapmaya gerek bile duymuyorum. Benim ayak attığım her yer güneyden kalma bir serinlik. Bir kız çıksa güne seslense diye bekliyorum;
- Gün, ey! İçimiz buz kesti be, dünyan batsın, saç diplerimi geri ver…
Böyle babayiğit kızlar çıkmaz kolay kolay, Allah onlardan az yaratmıştır. Yaratılanlarda, daha ciddi coğrafyaları mesken eylemiştir. Hadi diyorum izin verdim, bir oğlan çocuğuna da razıyım, yeter ki sesi gür çıksın. Avuçlarımdan kayıp gitti delikanlı hürriyetleri. Şehir adamı bozuyormuş dedim, sallanıyor gönlümün sırça köşkü, sağlama almak gerek yarenleri…
Yürüyüşe çıkıyorum, etraftan dedikodu sesleri geliyor, kimseye değmiyor diye avuçlarım, havalı bilmişler beni… Boncuğun kızı da pek havalı, diyorlarmış, görür onlar
Bir demet acı geldi geçiyor, ille de dua bilirim en yakın dostumu. Ne güzellik gelse ardından gül, ne ızdırap verse peşinden o gülün dikeni diyorum. Huzur kelimesinin yerini değişiyor çokbilmişler.
Ben gülüyorum, diken yetmez benim fındık gibi kaktüslerim var, siz bilir misiniz onları? Küçük saksılarda el kadar bile değil, fındık gibi kaktüslerim var. Bunları kendime, topraklarını gülüme saklıyorum. Sakla kaktüsü, gülsüz kalırsan dikensiz de kalma a dünya diyorum! Dünya bana gülüyor, gülme ulan ağla yağmur gerek diyorum, bir gün beni anlayacak, biliyorum… Günün en derinindeyim, Güneye yağmuru değmiyor kırkı çıkmış ikindilerimin…
Ara ara bakıyorum hayata, hayat beni anlamasa bile ben oldukça gayretliyim bu konuda. Annemi dinliyorum mesela. Kaç kız hala itinayla dinler ki annesinin sözlerini… Anneme söylemiyorum; boncuğun kızı havalı, boncuğun kızı şöyledir de böyledir diyip durduklarını…
- Ağlamama bile müsaade etmiyorlar artık anne, yorgunluğa hakkım var mı? Bana bir şeyler anlatmalısın anne, hiçbir şey istediğime varmıyor, diyince başlıyor anlatmaya…
- annem ismimi emine koymak istemiş, kayınpederi de tutturmuş boncuk olacak diye… Adım ondan beri boncuk, ama annem gizliden emine diye seslenirdi, anlıyorsun değil mi?
Gözlerimi kapıyorum…
Yola koyuluyorum, yollar gelip geçiyor içimden, hala aynı yerdeyim, bu hayat bana fazla geliyor, dikenlerimi sulamalıyım, dikensiz olmaz, gülsüz olmaz, umutsuz olmaz, saç diplerimi kuvvetlendirecek bir şampuan almalıyım…
Yolda dedikodulara çarpıyor dizim, değişmek için yormuyorum kendimi. Gayretlenmek çabası içime uğramıyor, küsüyorum hepsine…
Anneannem de gizliden emine dememiş miydi anneme?
Dünyaya bir şey anlatmaya gayretlenmek en fazla dikenlerimi hırpalar, iyisi mi saçlarımı bileyeyim, köklerini yeşerteyim. Vuslata daha çok var, gitmeliyim. Boncuğun kızı, Emine’nin kızı, ben hangisiyim?
… Bana gözlerini devir onun, bana dua edecek güç ver, dua etmeye muhkem ayaklar da istiyorum yüzüm önümde. Bana bir çerezle dünyayı anlatan insanları nasip et. Bana beni değil seni göster, bana hala ben diyen bizleri göster. Çok şey istediğimi biliyorum ama annem içinde bir şey isteyeceğim senden! Biri çıksın orta yerde Emine’nin kızı da çokbilmiş desin, annem dünyaya hala bakarken… Ve dünyaya söyle gözlerini devirip üstüme durmasın… Çekip gidersem ne olur hali…
Âmin Allah’ım, saç diplerime merhamet et beni senden daha fazla ayrı koma…
Asude Zeynep Toprak
@