kRizaNtem

Toparlanın Gitmiyoruz!

Wed, 20 Aug 2008 16:17:00 +0300

TAŞINDIM

yani buraya:)

http://oykuzen.minare.net/

.. ( devamı )

ŞARKILILAR

Mon, 18 Aug 2008 15:19:00 +0300

kar yağıyor güneşe

Sun, 17 Aug 2008 18:24:00 +0300

sıkıldım kar yağan mevsiminden,

bana üşümeyi öğret!

kar yağıyor tenime,

eriyor öğrettiklerin...

bana kızıl ten saç,

bana beni ver...

üşüyor mevsimi güneşin..... ( devamı )

'...kırgınım ve bunun ne anlama geldiğini henüz bende bilmiyorum...'(i.t)

Sat, 16 Aug 2008 23:57:00 +0300

tufanbeye teşekkürler..... ( devamı )

L&M

Sat, 16 Aug 2008 13:09:00 +0300

Ve Sen Gelirsin,

Bütün Kavimler Helak Olur Aşktan!

Leyla Marankoz.. ( devamı )

Sen Bir Öyküsün...

Thu, 14 Aug 2008 22:45:00 +0300

Geceyi kelimelerinle zikrederken,yakılmışsın bir öykünün ucuna mumsundur artık.Kapını çalar ilhamın eşsiz büyüsü,kelama boyun eğdirirken Nakkaşsındır artık sen.... emanet sanatınla işlersin hayalini düzgün satırlara

Sen gecesindir bazen....Bazen de gündüz...Bazen gerçek...Bazen hayalsindir Kaf dağına saklı. Birgün Mecnun olur haykırırsın Aşkı, Aşk'a düğümlenirsin...Bir başka gün de Leylasındır,kayıtsızlıklara yamanırsın..

Sen bir öyküsündür rengini verirsin hecenin...Kaleme emir buyurur yüreğin...yazarsın da yazarsın...Düşersin peşine en kuytusunda yalnızlıkların,Yusufsundur artık...Can yoldaşındır bir kuyu...

Eklemlenirim seninle geceye,altı çizilir sen anarken kaderi, tarih yazılır yeni baştan. Sen bir öyküsün,toprağına mayalanır hayallerin...Tutarsa miladın olur Aşk...yeni bir başlangıcı not düşer ezberin...

Bir öyküsündür sen,henüz yazılmamış kelimelerin,söylenmemiş sözlerinle beklersin zamanın sana dönük ibrelerini...Bir zangoçsundur sen...hayata vuracağın bir an'ı kollamaktasındır...

Alen Mikiyavelis

.. ( devamı )

Dünya Güzellemesi...

Thu, 14 Aug 2008 15:45:00 +0300

Her zaman içli şarkılar çalmaz anlara. Bazen anlar şarkılara ihtiyaç duymayacak kadar içlidir. Biz, yani şarkılılar, nefes alıp vermenin bir mükâfat mı yoksa hüzün mü olduğunu sorgular dururuz… Sadece bununla kalmaz, ‘hüzün ki en çok yakışan bize’ diye de tuttururuz. Bu anlatıklarım size uzak mı geldi, oh ne güzel, pek şanslısınız… Ben hala nefesle hüznü aynı kefeye koyuyorum, vuslatın süresiz uzatmaları oynanıyor saç diplerimde!

Teşekkür ederim, bugün doyduk sayende, gözlerim yandı ağlamaktan, bir yağmura set çekmediğin kalmıştı, onu da yaptın ya. Eksik olma güneş! Hep ısıt sen, içim üşür, dert etme… Daima üşüyecek birileri vardır, saç diplerinden başlayan bir ölüm hükmü bendeki. Yaşarken dünyayı en çok geride kal.. ( devamı )

Sürü Sürü Kuşlar Ölüyor

Thu, 14 Aug 2008 13:00:00 +0300

Sürü sürü kuşlar ölüyor
Ağıtlar yükseliyor kavaklardan
Getirdiğin yağmurlar aşkına söyle
Mecnun yanımı kim kurcalıyor?

Kalbimin öte yanı kayalık
Fırtınalar yakın.

Bir sözüm mü kaldı söylenmedik
.. ( devamı )

...Uçuş...

Thu, 14 Aug 2008 13:57:00 +0300

Tanrım, kanatlanmaya kalktıkça düşüşümden şikâyet etmeyeceğim artık sana. Ama tek bir kelime ver bana.
.
Öyle bir kelime ki onunla bütün mânaları konuşmak mümkün olsun. Ya da tek bir harf, tek bir cümle.

Çok şey istiyorum, biliyorum
..
Zan sahipleri, bir harfin, bir cümlenin peşinde zannediyor beni.

Ama Sen biliyorsun...

Nazan Bekiroğlu.. ( devamı )

Mevlana Celaleddin Rumî'den

Wed, 13 Aug 2008 13:05:00 +0300

Gel, gel, daha yakın gel, bu yol vuruculuk ne zamana kadar sürüp gidecek? Madem ki sen, bensin, ben de senim. Artık bu senlik ve benlik nedir? Biz Hakk’ın nuruyuz, Hakk’ın aynasıyız. Şu halde kendi kendimizle, birbirimizle ne diye çekişip duruyoruz? Bir aydınlık bir aydınlıktan neden böyle kaçıyor?

Biz hepimiz, bütün insanlar, tek bir vücud halinde olgun bir insanın varlığında toplanmış gibiyiz. Fakat neden böyle şaşıyız? Aynı vücudun birer uzvu olduğumuz halde neden zenginler, yoksulları böyle hor görürler? Aynı vücutta bulunan sağ el, ne diye sol elini hor görür? Her ikisi de madem senin elindir, aynı tende uğurlu ne demek, uğursuz.
.. ( devamı )

Kudurdu, Haberin Yok!

Tue, 12 Aug 2008 23:23:00 +0300

Dilimde olan nice şarkıyı dize getiriyordum bakışlarımla. Cümlelerimi pat diye çekinmeden orta yere söylüyordum. Kederimi öyle bir gizleyişim vardı ki, bazen kendim bile göremiyordum. Arada bir ‘insanım bende ulan’ desem de pek işe yaramıyordu. Her şeyi ve herkesi anlamam gerekiyordu doğuştan… İnsan doğuştan kederli bir yaratıktı ve bunun ayırtına varamayacak kadar kederliydim…

Bütün şarkılar orta yerde canımı sıkmaya devam ediyordu, onları umursamamak için pek çok kez gayretlenmiş ve gayretime yenik düşmüştüm. Hayat, hangi elbiseyi giydirdiyse, üzerime bol oluyordu, hangi ayakkabıyı giydirse, ayaklarımı vuruyordu… Üstelik lanet yağdıracağım tek nesnem aynamdı… Kendi kendime saydırıp gidiyordum yani, argosu yarım kalmış bir imla kılavuzuydum, bütün çekişmelerde adım geçiyordu; yarım…

Kış mevsimini seviyordum, dışarı çıkmak gereksiz ve tatmin etmeyiciydi… İlginçtim, ilginç birkaç şarkı vardı dilimde… Bütün bunlar yaşanırken, her şey olağandı, akşamları karşı komşu murat kafayı çekiyordu, o kafayı çekerken sezen aksu ‘yine mi güzeliz yine mi çiçek’ diye bağırıyordu, yatsı ezanı okunurken müziğin sesi kısılıyor, alınlar secdeye değerken, utangaç alınlar peyda oluyordu. Ve muratta ve ben de biliyorduk ki ‘Allah bizi böyle yaratmamıştı…’

Olağanca gürültülü bir kış geçmişti, dizlerinde dinlenmek için gökyüzüne bile sığınamaz olmuştum… Murat hastalanmaya başlamış, doktorlar artık ‘içme.. ( devamı )

Pencere Fıtratı

Tue, 05 Aug 2008 10:43:00 +0300

Bu gece sana o hep bilindik öyküyü ısıttım; hayatı… Bütün pencerelerde dillendirilmiş sözleri sezinledim. El yordamıyla birkaç vedayı yerinden oynattığımı da itiraf etmeliyim. Şehir yazıları gibi, veda yazıları, ağıtları döküldü duvarlardan. İşte o hep bilinen hayatlardan çıkageldim sana, dilimde kimsenin söylemediği şarkılarla…

Bir gece uyku tutmamıştı. Karşı penceremde yağmurdan rica da bulunan bir kızla tanış olmuştum. O gece bana nice eskimiş birikintileri fısıldadı. Penceresinden hayatının önsözünü dillendiriyor gibiydi;

-Yağmur, seni seviyorum, çiçekler de seviyor, seni herkes seviyor ama babam sevmiyor. Lütfen onunla konuşur musun? Çünkü senin yüzünden anneme kızıyor, su yine çok geldi, hep senin yüzünden diyor, dikkatsizmiş annem, babam öyle söylüyor. Rica etsem bize biraz daha az gelir misin?

Kızın sesi, yağmurun iflahı kesiliyor…
Yağmurun aniden kesildiği yerde bir pencere olmak büyük sıkıntı… Yaralarını saramadan kapanıverirler büyük hınçlarla. Hınçlı evlerin, ezik çocuklarıdır pencereler, ev sahibinden çok benim yüzüme çarpan!

Gözyaşı Vesairesi

Mon, 28 Jul 2008 12:07:00 +0300

Yumuşak başlı mektuplarda varıyorum sana…
Özeniveriyor uzun bir cümle yokluğuna.
Devriliveriyor anlamı mecazlarıma.
İmlama sığmıyor seni noktandan ayırmak,
Üçe beşe vuruyorum gerisinde kaldığım şiirleri…

Sözünü tutamamış bir iklimden sesleniyorum sana.
Temmuzunda kar yağar böylesinin,
Ki görmezsin parmak uçlarında biriken üşüyüşü…
Bir bakarsın paltosu sırtında,
İhtilaldan dönüyordur kafiyelerim…

Henüz sırtını garantisine veremediğim bir yağmur başlıyor,
Ses düzeni bozuluyor hıçkırıkların,
Bir kadın susuyor itinasını cebine alarak.
Saklıyor bütün hıncını,
Bir lanet yaş dök dizlerime, diyor erkek…

Cemil Meriç/ Lamia Hanıma Mektuplar/1

Sat, 26 Jul 2008 11:32:00 +0300
1/ Biliyorum ki Benimsin

"Ve gece bir deniz kızı gibiydi. Şarkılarla başladı yıldız yıldız; köpük köpük. Kah bir çöl rüzgarı gibi yakıcı, kah bir çöl gecesi kadar serin. Hangi beste sözün musikisiyle, sözün füsunuyla boy ölçüşebilir. Kelime kanattır, kelime buse. Ve gece bir deniz kızı gibi başladı. Harikulade gözleri vardı gecenin. Ve saçları bir kucak alevdiler ve dudaklarında bütün yaraları kapayan, bütün zilletlerin hatırasını silen bir iksir.

Salzburg tuzlalarına atılan kuru dallar, bir zaman sonra bir kristal hevengi olarak çıkartılırmış; artık dal kaybolurmuş, gözleri kamaşırmış insanın. Kainatta farkına vardığımız her yeni güzellik, bizi hayrete düşüren bir keşif olup çıkar. Aa, deriz, tıpkı onun sesi, tıpkı onun bakışı, tıpkı onun kahkahası. Kristalizasyon yüzünden günün birinde kendi yarattığımız bir hayale aşık olduğumuzu, hayretler içinde görürüz. Tecrübe güvensizlik yaratır. Gittikçe kristalizasyon kabiliyetimiz azalır. İkinci aşk, yozlaşmış bir aşktır. Aşkın hazları, ilham ettiği korkular ölçüsünde büyüktür.

Yalnız seninim. Ve yalnız beni düşündüğün müddetçe aşkımızın ömrü ebedidir. Büyüyü ancak ihanetin bozar. Manevi ihanetin. Bir an için gözbebeklerinde raksedecek herhangi bir yabancı hayal, o zaman bu rüya bir kabusa döner ve bir uçurumun kıyısında uyanırsın. .. ( devamı )

Üç Yağmurlu Şehir

Fri, 25 Jul 2008 14:44:00 +0300

‘Yanımda saçları yağmur kokan bir güzel kız/umuda yaklaşıyorduk ortak adımlarla...’*Hayat, diye başlardı bildiğimiz bütün yağmurlar… Bilmediğimiz hiçbir yağmur yoktu üstelik. Bütün zamanları biliyorduk, bütün yağmurları ve çocukları ve insanları. Bir rüzgârın esişi oluyordu yola çıkış ve çalıştığınız dükkândan yükselen ses size bütün değerlerinizi tükürtüyordu;

- Şu şarkıyı değiştir!

Olur, olmaz yerde giren replikler gibi hayata gecikmiş ve eskimiştik. Gecikirken yollarda sürünmüştük. Böylelikle bizleri, eskimenin anlamını sözlüklere resimli anlatım olarak sundular… Böylelikle şarkımızı değiştirdik. Şarkı bizi değişti, şehirler bir kez daha inatla parlayarak ıslandılar. Bir şehir ıslakken en az bir kadın kadar güzel olabiliyordu işte, çocuklarsa kirli… Kirlenmiş tüm çocuklar adına sokak lambasından damlayan yağmura dilimi uzatıyor, çekici ve fiyakalı bakışlar atan tüm kadınlar adına ayakkabımı birikintilerden uzak tutuyordum ve şehirler adına başı dik duruyordum… Ben bu ülkenin üç yağmurlu şehirciğiydim, su birikintileri küçük kasabalarım, büyük umutlarım…

Adımımı, hayata sertçe indirdiğim zamanlardı. Başımı dik ve yerde tutmayı aynı anda becerdiğim günlerdeydi takvim yaprakları, o zamanlar takvim yapraklarını koparıyorduk. Şimd.. ( devamı )

Ağlarken nefesine çarptı dilim

Thu, 24 Jul 2008 16:30:00 +0300

Uyumak boy atmış bir yalnızlıktı sadece… Anlamlanmasını istediğim her şey, bir şair yamasıyla karşıma çıkıyordu. Hüznü yamalamış, parsellemiş bir de utanmadan ballandırmışlar… Benim hayat dediğim şeye hüzün diyecek kadar uzak bana şairler… Oysa hüzün uykusuzluktan başkası değildi benim için…

Zamanın geri kalan kısmında bir erkekten uzak durmak dışında ne gibi uğraşlarım olur bilemiyorum. Belki kurdela nakışına başlar, olmayan bir beyaz hevesiyle, seccade filan yaparım. Ya da kitaplar alır okumaya çalışırım. Karedeniz pidesi yapan bir yerde çalışmaya başlayabilirim… Gidebilirim… Çokça yenilebilirim. Bir erkekten uzak durmak, bu erkeğin sizin kapınızı biraz zorlamasında ne kadar dayanıksız olduğunuzu gösterir… İşte böyle bir anda çıktı karşıma. Uzak kelimesini tamlamaya başlamışken…

Zamanla tabular yıkılası bir hal alıyor. Hala geri çekiyor olsam da kendimi, bu beni mutlu diyor. Fabrikayla gittiğimiz piknik sonrasında açık hava çarpmış olsa gerek beni. Çarpılmanın zevki var kalbimde… Gözlerine bakıp görmediğim yerleri hayal ediyordum. Belki de sadece onu hayal ediyordum. O zaten benim görmediğim yerin adıydı. Kaynaşmamız kısa bir süre aldı. Her gün bir şehrin, insancıl tarafını dillendirmek için buluşup, bir iki çay içiyoruz. Çayın şekeriyle birlikte, fabrikada olup bitenleri de karıştırıyoruz. Çay kaşığı oluyor dilimiz, dilimizden dökülenler e.. ( devamı )

Yedi Şiir Ve Bir Ölüme Dair

Thu, 24 Jul 2008 14:11:00 +0300
1.

Metrelerce yanıldı adımlarım,

Bir gidiş kondurdu gözlerin,

Gördüm,

Islaktı…

2.

Yaşam kıyılarıma dokundu,

Kelimelerim seni saydı, bildi; yarım!

Genzime kaçtı gece,

Sızladım!

3.

Bir yol gördüm rüyamda,

Hayra yordu beni; kalktım…

Üşüdüm sandım,

Hırkamı serdim güneşe…

Dilim Damağım Kurudu Sana Doğru Koşarken

Thu, 24 Jul 2008 16:38:00 +0300

Dostuma; yenildiği şehir için…

Bir yalanla çıkagelmişti. Gece ona o kadar hevesli duruyordu ki… Sanırsın bahar’ın en güzel rengi, en kusursuz çiçeğiydi. Sanırsın, çay gibi mübarek bir şeydi. Geceyle süslü püslü çıkıp gelmiş, hüzünlerimi içine/ canına katıp huzura götüreceğine dair söz vermişti. Hüzünlerim ona kandı…

Uzun uzun söyleşti benimle. Kırıp/yıkıp gideceği aklımda olabilecek hiçbir fikre sığmazdı. Beni bırakıp gitmesini geçtim, başkasına gideceğini… Öğrendiğimde aklımı yitirdim sandım. Oysa aklım vardı. Ve hiç olmadığım kadar şaşkındım. Onunla aslında çok konuşmazdım. Hep o anlatırdı. İçimi açmadım hiç… Sanki beni içimi açmadan biliyormuş gibiydi. Giderken bile… Beni kıracağını bile/isteye gidiyordu çünkü. Gidiyordu ve utanmadan gidiyorum diyordu. Küfür ettim ona düşünebiliyor musun? Tuğba, sen neden hiç anlatmıyorsun?

***

- Çünkü bu sefer şeffaf olan sendin, içini kapatan ve beni anlatmadığım halde bildiğini düşünen de bendim. Yani geride kalacak olan! Geride kalmak bir kadın için bir erkek yükü demek. Geride kalmak erkekleri tamlarken senin ardına bakmaya cesaretim yarım demem gerekirdi ona… Ama lanet b.. ( devamı )

Oysa kadınların beyaz atları yoktur bayım…

Sat, 19 Jul 2008 13:56:00 +0300

Bir erkek bir kasabadan ne kadar çok bahsederse o kadar çok âşıktır. Âşık olalı uzun zaman geçmediği halde bu kasabadan söz açmadan duramaz olmuştum. Kadınlara güven olmaz öğüdüne yaklaşmadığım zamanlardı. Kadınlara onların yaralı, hüzne dayanıklı yanlarını görmeden itaat ediyordum. Ne günlerdi. Beni kurtaracak beyaz atlı prenses(ki buna inancım sonsuzdu) her şeyini yitirmiş, yalınayak gelse razıydım ona. Ama gelmedi. Gelemeyişinin sebebi mi vardı… Uzun uzadıya yaşanan zamanlardan sonra âşık oldum.

Babamın doğup büyüdüğü bu kasabaya TCDD’nin en paslanmış yüzüyle geldim. Yolculuğun başından belliydi beni sürprizlerin beklediği.

Ay Çoktan Döndü...

Fri, 18 Jul 2008 00:55:00 +0300
Ayna'ma... Aynı'ma...

Pireden bir günlüğü yakıyorum, ellerimde sadece bir dakikalık göz göze gelmenin hüznü… Kalbim isyan ediyor ‘hep aynı hayali kuruyorsun, değiştir kendini’. Hücrelerim isyan ediyor ‘her gün her gün nefes al ver, bıktık senden’… Nefes boruma kadar çıkıyor hıncım, hıncımı yutuyorum, tadı çok kötüymüş be!

Adım bir, bu kısmı geçerken italik bakıyorum yokuştan aşağı. Elimde ufaktan bir bavul, içine şiirlerde geçen şeyleri doldurdum, bilirsin işte, serin olur diye hırka, resimlerimiz, birkaç detay/ anı… Şiirleri doldursam yeterdi aslında. Fondan girecek babayiğit bir şarkı elbet bulunurdu!

Hücrelerim sızlıyor. Bunu hissetmek artık hayattan ‘sen’ den başka detay istemediğimi fısıldıyor bana. Hislerimle çok iyi anlaşıyorum sen yokken. Varlığın isyan aktörü kılıyor beni, kendimle gurur duyuyorum. Bazen vazgeçmek kelimesini gösteriyorum kendime. Vazgeçmek kelimesini hücrelerime kanıtlıyorum. Hücrelerim anlamıyor beni, sanki evlatlık hücreler taşıyorum; hücrelerimden şüpheleniyorum: durum vahim…

En güzel günü müjdeliyor haber bültenleri, 3. sayfaları silinmiş gazetelerin ve berrak bir sonbaharı serpiyor üzerimize temmuz ortası. Ay dönüyor, 39. kez üstelik… Bir ferahlık geliyor bana, sende gölgede eminsin. Günlüğü parçalıyorsun, kızıyorsun geride kalan her şeye, görüyorum. Kızarken kafanı kaldırıp hafiften gözlerime değiyorsun, yar bakışının sakinleştirici etkisinden söz etmediyse.. ( devamı )